Οι Rafina Runners «έτρεξαν» και στον αέρα!

Οι Rafina Runners «έτρεξαν» και στον αέρα!

Στον ραδιοφωνικό σταθμό ΕΡΑσπορ 101,8 και την εκπομπή «ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ» φιλοξενήθηκαν το πρωί της Κυριακής 22 Νοεμβρίου οι Rafina Runners, βγαίνοντας για πρώτη φορά ζωντανά στον αέρα!

Ο οικοδεσπότης Φάνης Σκύφτας, μέσα από μια ON AIR συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, έδωσε την ευκαιρία τόσο στον πρόεδρο Αντώνη Τσιγκρέλη, όσο και στον ειδικό των ζωντανών μεταδόσεων, Παναγιώτη Σπανόπουλο, να αναδείξουν το δρομικό κίνημα της πόλης, που αποτυπώνεται μέσα και από τις προσπάθειες του Συλλόγου μας.

Τα ερωτήματα, οι αναλύσεις, αλλά και τα μηνύματα που πέρασαν μέσα από την ολιγόλεπτη συνομιλία μεταξύ των τριών, όχι μονο έδωσαν το στίγμα της κόκκινης παρέας, αλλά άφησαν και αρκετές υποσχέσεις για το μέλλον της δρομικής μας οικογένειας.

Για όσους δεν πρόλαβαν να απολαύσουν την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, ή απλά θέλουν να την ακούσουν και πάλι, μπορούν να το κάνουν μέσω του ακόλουθου ηχογραφημένου αρχείου:

Road Runners vs Trail Running

Road Runners vs Trail Running

Αρχικά, οφείλω να διευκρινίσω ότι ανήκω και εγώ, όπως άλλωστε και η συντριπτική πλειοψηφία των δρομέων ανάμεσά μας, στη μάζα (εξ’ου και μαζικός αθλητισμός) των ερασιτεχνών, που για διάφορους λόγους ξεκινήσαμε και επιμένουμε σε ένα άθλημα όπου κατά βάση, εισήλθαμε με εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Δεν μας προσφέρει χρήματα, αναγνώριση ή οποιουδήποτε τύπου παροχές, παρά -θα πρέπει να- καλύπτει τις θεμελιώδεις ανάγκες για σωματική και ψυχική υγεία, κοινωνικοποίηση, αλλά και προσωπική εξέλιξη μέσω της διαδικασίας της κατάκτησης των μικρών και μεγάλων, κάθε φορά, ατομικών μας στόχων.

Η καθεαυτή ικανοποίηση μέσα από το τρέξιμο δε, πηγάζει και από τα τρία στάδια που αυτό ακολουθεί: Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά. Είτε πρόκειται για καθημερινή προπόνηση, είτε για αγωνιστική προσπάθεια, είτε για εκείνα τα επιπλέον χιλιόμετρα που μας ενέπνευσε η παρέα ή το περιβάλλον να κάνουμε, τρέχουμε γιατί βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε ακριβώς την ευχαρίστηση που όλα αυτά τα στάδια, ξεχωριστά αλλά και ολιστικά, μας προσφέρουν. Γι’ αυτό και καταλήγουμε ακόμη και στις διακοπές μας, εκτός από τα συνηθισμένα, να πακετάρουμε και τα αθλητικά μας ρούχα και παπούτσια, ανεξαρτήτως εποχής, προορισμού ή διάρκειας.

Ως καθημερινός ερασιτέχνης δρομέας -και μόνο- λοιπόν, συνειδητοποιώ ότι ένα από τα μόνιμα διλήμματα που εκφράζουν οι περισσότεροι του “είδους” μας, αφορά στο τρέξιμο στην άσφαλτο απέναντι στο ορεινό τρέξιμο. Ή, για να το θέσω πιο ρεαλιστικά, αφορά στους δρομείς που επιλέγουν την άσφαλτο ως πεδίο δράσης, απέναντι στο εκτός δρόμου τρέξιμο. Η επιχειρηματολογία θα μπορούσε να επεκταθεί σε αμέτρητες σελίδες προσωπικών, επιστημονικών και αθλητικών αναλύσεων, αλλά έτσι θα χανόταν η ουσία, ήτοι η απόλαυση.

Έχοντας μοιράσει σχεδόν ισόποσα, την κατανομή χιλιομέτρων κατά τα τελευταία χρόνια, σε άσφαλτο και χώμα, θα προσπαθήσω να αποφύγω τον φαύλο κύκλο αντιπαράθεσης, για να μη χαθεί το ουσιαστικότερο επιχείρημα όλων: Το συναίσθημα. Ξεκινώντας λοιπόν να οριοθετώ το προσωπικό μου “δίλημμα” και ανατρέχοντας σε κάθε διαδρομή, αγωνιστική ή προπονητική, που έκανα τα τελευταία χρόνια σε δρόμο, βουνό, χώμα, άμμο, παραλίες και οπουδήποτε αλλού με ταξίδεψε αυτή η εξευγενισμένη τάση φυγής που αντιπροσωπεύει το τρέξιμο, συνειδητοποιώ το εξής: Τόσο η ψυχή και το πνεύμα, όσο και το ίδιο μου το σώμα, πριν, κατά τη διάρκεια αλλά κυρίως μετά από το τρέξιμο, με ευγνωμονούσαν πολύ περισσότερο καθέ φορά που επέλεγα το εκτός δρόμου τρέξιμο αυτών στο δρόμο.

Kαθαρά συναισθηματικά, ξεκάθαρα υποκειμενικά. Αλλά ήταν, αρχικά έστω, μια ικανή παρατήρηση ώστε να ξεκινήσω να αναλύω εκατέρωθεν τα επιχειρήματα με δίκαιο λογισμό και να τα βάλω σε μια μαθηματική τάξη, ώστε να μπορώ να τα επικαλούμαι στις μεταξύ “αντιπάλων” δρομέων συζητήσεις. Σε κάθε περίπτωση, δε θα τεθώ ανοιχτά υπέρ της μίας μορφής ή της άλλης, αλλά θα προσπαθήσω να τις συνδέσω, απομυθοποιώντας τη μία, για να αναδείξω την άλλη. Ας ξεκινήσει η απομυθοποίηση λοιπόν.

Μύθος πρώτος: Ποια χαρά μου δίνει τελικά το τρέξιμο στο βουνό, όταν πρέπει να κοιτάζω διαρκώς χαμηλά για να μην κινδυνεύσω;

Λογικό επιχείρημα, ομολογώ, απλά επικεντρώνεται σε μία και μόνο αίσθηση, την όραση. Αν λοιπόν η δρομική μας εμπειρία εξαρτάται αποκλειστικά από αυτή, ας αναλογιστούμε αρχικά μήπως αδικούμε τις υπόλοιπες αισθήσεις, ξεκινώντας από την… όσφρηση: Θυμάρι, ρίγανη, πεύκο, έλατο, ρετσίνι, κουκουναριά, καστανιά, τσάι, δεντρολίβανο, χαμομήλι, μέλι, είναι μερικές μόνο από τις γνώριμες μυρωδιές που παρατάσσει η φύση έναντι των αντίστοιχων του -ευρύτερου- αστικού περιβάλλοντος (σκουπίδια, καυσαέριο, τσιμέντο, σκουριά, βιομηχανικοί ρύποι, ακόμη και κατάλοιπα ωσμών από χώρους εστίασης, ως πρόχειρα παραδείγματα).

Κάπως ολοκληρωτική η προσέγγιση μάλλον, οπότε ας δοκιμάσουμε μία ακόμη αίσθηση, όπως… την ακοή! Πουλιά, τρεχούμενα νερά, ο άνεμος ανάμεσα στις φυλλωσιές, τα έντομα, τα τρωκτικά του δάσους, άγρια ζωή (από μακριά ευχόμαστε πάντα), είναι μερικοί μόνο από τους ήχους που καθιστούν την εμπειρία στο ορεινό τρέξιμο μοναδική, με αποκορύφωμα, τη δυνατότητα που σου δίνεται να βιώσεις ακόμη και την απόλυτη ησυχία του περιβάλλοντος. Στον αντίποδα: κορναρίσματα, φωνές, εργοτάξια, πλοία, μηχνήματα του Δήμου, κίνηση οχημάτων, πορείες, διαμάχες, έργα, κατασκευές παντός τύπου. Άνιση η μάχη και πάλι, έτσι;

Έχετε ακόμη, αισθανθεί ποτέ, τη “γεύση” του δάσους; Ναι, αυτή την αίσθηση της υγρασίας, εμπλουτισμένη με τη γύρη των φυτών και τις εκκρίσεις των δέντρων, που ανακυκλώνεται στον αέρα και γίνεται ένα με τα διψασμένα χείλη όταν τρέχεις στο δάσος; Ε, αυτό ακριβώς γεύομαι κάθε φορά που τρέχω σε μια ορεινή διαδρομή και δε θα την άλλαζα αν είχα την επιλογή με την αντίστοιχη γεύση της πόλης (πιστεύω πως δε χρειάζεται ανάλυση). Πόσο μάλλον, όταν μπορείς να σταματήσεις για λίγο το τρέξιμο, προκειμένου να σκύψεις και να δοκιμάσεις τα διάφορα είδη των μούρων που βρίσκονται γύρω σου, χωρίς να ανησυχείς καν για την ποιότητά τους. Αυτή τη γεύση λοιπόν που μπορεί να αλλάζει κάθε εποχή αλλά παραμένει πάντα συναρπαστική, πιστεύω πως όλοι οι δρομείς θα πρέπει να δοκιμάσουν έστω μια φορά.

Και καταλήγω (ίσως) με την αγαπημένη αίσθηση του ανθρώπινου είδους: την αφή. Η φύση μας αγγίζει διαρκώς όταν τρέχουμε μέσα και κοντά της. Οι φυλλωσιές, τα έντομα, τα κλαδιά, οι θάμνοι, η χαμηλή βλάστηση στο σύνολό της, όπως και κάθε τι που βρίσκεται στο πέρασμά μας και διασχίζουμε. Ρυάκια, λάσπες, χώμα, πεσμένα κλαδιά, κορμοί, οτιδήποτε ανάγλυφο πάνω στο οποίο πατάμε και αγκαλιάζουν τα πόδια μας, ακόμη και οι πέτρες που μας δυσκολεύουν, κρύβουν μια διάδραση, μια εναλλαγή δίχως περιορισμούς και συγκεκριμένη μορφή, την εναλλαγή των υφών και του εδάφους, που μόνο “εκεί” υπάρχει. Ο δρόμος θα έχει πάντα την ίδια αίσθηση, πριν και μετά από μια βροχή ή δυνατό άνεμο, το μονοπάτι ποτέ δεν θα είναι το ίδιο. Το ταρτάν του σταδίου, θα είναι πάντα στατικό, χωρίς εκπλήξεις. Αυτό το αγκάλιασμα από τα χέρια της φύσης όμως, αναγάγει την αίθηση της αφής σε ιεροτελεστία.

Αλλά, μια στιγμή, για την όραση ήταν οι ενστάσεις. Συγνώμη, ξεχάστηκα. Το καλό όμως είναι ότι δε χρειάζεται να ανακεφαλαιώσω τα επιχειρήματα υπέρ των υπολοίπων αισθήσεων για να μεταφέρω τι είναι αυτό που βλέπουν τα μάτια όταν τρέχουν στο βουνό. Ωραίοι οι κάδοι, τα αυτοκίνητα, οι πολυκατοικίες, οι εξέδρες των σταδίων, τα σκουπίδια και τα μηχανάκια, αλλά, ας με πείσει κάποιος ότι ξεπερνούν τη θέα των Τζουμέρκων από το Μέτσοβο, ή των χωριών της Ευρυτανίας από την Καλλιακούδα, ή ακόμη ακόμη του -απομακρυσμένου- κέντρου της Αθήνας από τον Υμηττό και την Πάρνηθα, ή της Εύβοιας από την Πεντέλη. Μάταια η σύγκριση. Και ναι, η όραση εκπαιδεύεται ώστε να βλέπεις πιο μπροστά στο μονοπάτι χωρίς να κινδυνεύεις. Αυτό που δεν εκπαιδεύεται είναι η προκατάληψη, δοκίμασέ το και θα δεις.

Μύθος δεύτερος: Δε τρέχω στο βουνό γιατί θα γίνω πιο αργός-ή δρομέας.

Αναρρωτήσου, καταρχήν, γιατί τρέχεις και κυρίως, ποιος σε κυνηγάει; Επίσης, προσπάθησε να κατανοήσεις το γιατί η ευκαιρία που σου δίνει το ποικιλόμορφο εκτός δρόμου έδαφος, για να γυμνάσεις και να δυναμώσεις μυϊκές ομάδες που ουδέποτε φαντάστηκες ότι υπάρχουν, είναι μοναδική. Κι αυτό γιατί πολύ απλά ποτέ δεν τις ένιωσες να γυμνάζονται με την μονόπλευρη προπόνηση που ακολουθούμε οι δρομείς της ασφάλτου ή του σταδίου.

Επαναλαβάνω, προτού παρεξηγηθώ, ότι ουδεμία σχέση ή γνώση έχω σχετικά με προπονητική, εμβιομηχανική ή εκγύμναση του σώματος, πέρα από το ίδιο το τρέξιμο που τόσο πολύ απολαμβάνω. Αυτό το οποίο σίγουρα γνωίζω όμως, είναι η αλλαγή στο σώμα και δει τα πόδια των δρομέων που επιλέγουν να τρέξουν -και- στο βουνό. Γιατί τόσο η εναλλαγή στις κλίσεις, όσο και η διαρκής προσαρμογή των άκρων στο έδαφος, απαιτεί αλλά κυρίως οδηγεί στη βελτίωση όλων σχεδόν των παραμέτρων που χρειάζεται ένας δρομέας για να γίνει… πιο γρήγορος. Ναι! Μπορεί να τρέχεις πιο αργά στο βουνό, σε απόλυτες πάντα τιμές, αλλά στο τέλος, το όφελος που έχεις αποκομίσει (ακόμη και βραχυπρόθεσμα) από αυτή τη ενασχόληση, σε κάνει πρακτικά πιο γρήγορο.

Γιατί από τη μία ξεκλειδώνεις μυϊκές ομάδες που αγνοείς με το επαναληπτικό τρέξιμο στο δρόμο, από την άλλη, η βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής σου λειτουργίας, μέσα από την εναλλαγή εντάσεων και κλίσεων, οδηγεί ουσιαστικά σε αύξηση της δυνατότητάς σου να πας και πιο γρήγορα, αλλά και πιο μακριά. Το μόνο που χρειάζεται είναι οι απαιτούμενες προσαρμογές. Σαν αυτές που χρειάστηκε να κατακτήσουμε όλοι μας όταν ξεκινήσαμε το τρέξιμο. Εν προκειμένω, προσαρμογές στις αποστάσεις… καθ’ ύψος. Τις υψομετρικές κοινώς, που δοκιμάζουν κάποιους από τους παραμελημένους μύες ανεβαίνοντας και πιέζουν συνδέσμους αλλά και τελείως διαφορετικούς μύες κατεβαίνοντας. Υπομονή μονάχα θέλει.

Με την προπόνηση, θα έρθει και η ανοχή στην καταπόνηση, αλλά και η βελτίωση σε όλες τις προαναφερθείσες παραμέτρους. Και τότε είναι που η φυσική εξέλιξη στο ορεινό τρέξιμο, θα σου ανοίξει έναν εντελώς νέο κόσμο δυνατοτήτων στο επίπεδο… επιφανείας της θάλασσας. Δεν είναι διόλου τυχαίο άλλωστε, που μερικοί από τους κορυφαίους αθλητές παγκοσμίως σε αγώνες δρόμου, είναι δρομείς που τρέχουν σχεδόν αποκλειστικά σε ορεινό περιβάλλον.

Μύθος τρίτος: Το ορεινό τρέξιμο είναι επικίνδυνο για τραυματισμούς.

Είναι σαν να λέει κάποιος ότι δεν ανεβαίνει σε αεροπλάνα γιατί είναι επικίνδυνα. Προφανώς , αν πέσει το αεροπλάνο, η κατάληξη είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένη. Το ίδιο ισχύει και στο βουνό, ας μη γελιόμαστε. Εάν κάτι πάει λάθος, είναι τέτοιο το περιβάλλον, που είναι αρκετά πιθανό να συμβεί ένας σοβαρός τραυματισμός. Γιαυτό και το ορεινό τρέξιμο -σε ανταγωνιστικό τουλάχιστον επίπεδο- δεν ενδείκνυται σε όλους.

Στατιστικά όμως, οι τραυματισμοί που προκύπτουν σε ασφάλτινους δρομείς, λόγω της συσσωρευτικής καταπόνησης, είναι ασύγκριτα περισσότεροι σε αριθμούς σε σχέση με τους αντίστοιχους που προκύπτουν από ατυχήματα στο χώμα. Και ο λόγος είναι ο εξής ένας: η επανάληψη της κίνησης. Δεδομένη στο δρόμο και το στάδιο, δεδομένα ανύπαρκτη στο χώμα, αφού κάθε βήμα είναι διαφορετικό από το επόμενο και το προηγούμενο. Η μόνη απαίτηση που προκύπει στο ορεινό τρέξιμο είναι για αντίστοιχη ενδυνάμωση, που θα υποστηρίξει το μυοσκελετικό σύστημα να αντέξει την καταπόνηση που προαναφέρθηκε. Συσσωρευτικά όμως, είναι πολύ μικρότερη η πιθανότητα για τραυματισμό.

Εν κατακλείδι, προτεινόμενη προπόνηση δεν υφίσταται, ούτε καν κατεύθυνση προς τη μία διάσταση του τρεξίματος ή την άλλη. Στις ισορροπίες κρύβεται η επιτυχία, αλλά κυρίως στην ελεύθερη επιλογή, με βάση τις ανάγκες της ψηχής του καθενός από εμάς.

Το τρέξιμο αποτελεί μια υγιή διαδικασία, που με λίγη περισσότερη κατανόηση και ορθή αντίληψη, μπορεί να μας βελτιώσει σε πολλούς τομείς, ξεκινώντας και από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή. Μονοδιάστατα ή μη δηλαδή. Η προκατάληψη δε θα μας έβγαζε ποτέ στο δρόμο αν το καλοσκεφτεί κανείς, οπότε πως μπορεί να μας αποτρέψει από το να δοκιμάσουμε τα οφέλη του τρεξίματος σε ένα διαφορετικό περιβάλλον; Ας αναρρωτηθούμε λοιπόν, αν τα πραγματικά αίτια που αποφεύγουμε το βουνό είναι διαφορετικά από τα προβαλλόμενα, γιατί η προκατάληψη είναι επιλογή. Το ίδιο και η απομυθοποίηση.

Πάντα υπό το πρίσμα της προσωπικής εμπειρίας και γνώσης λοιπόν, εύχομαι κάθε χιλιόμετρο, όπου κι αν το τρέχετε, να γεμίζει όλες τις αισθήσεις σας σε βαθμό πρωτόγνωρο και ολοκληρωτικό. Πριν, κατά τη διάρκεια και κυρίως μετά το τρέξιμο!

Φιλικά, Αντώνης

Οι Buzzer Beater συμμετοχές των RR!

Οι Buzzer Beater συμμετοχές των RR!

Κυριολεκτικά, λίγες ώρες πριν την επιβολή απαγόρευσης των αθλητικών εκδηλώσεων, αγωνίστηκαν και το περασμένο Σαββατοκύριακο τα μέλη μας, επιβεβαιώνοντας την παντός καιρού παρουσία του Συλλόγου στα δρομικά events της χώρας. To διήμερο 31 Οκτωβρίου – 1 Νοεμβρίου, ​ο Διεθνής Σύνδεσμος Αγώνων Υπεραπόστασης “ΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ”, η Περιφέρεια Πελοποννήσου, οι Δήμοι Τριπόλεως, Σπάρτης και Καλαμάτας με τη συμμετοχή του Αθλητικού οργανισμού δήμου Σπάρτης, καθώς και του Συλλόγου Δρομέων Υγείας Μεσσηνίας & των Σπαρτιατών Δρομέων, πραγματοποίησαν δύο αγώνες υπεραπόστασης και μεγάλης ιστορικής αξίας επί της διαδρομής: ΤΡΙΠΟΛΗ – ΣΠΑΡΤΗ – ΜΥΣΤΡΑΣ – ΚΑΛΑΜΑΤΑ.

Η πρώτη διαδρομή, με την ονομασία “ΔΡΟΜΟΣ ΑΘΑΝΑΤΩΝ” απόστασης 142χλμ, αποτέλεσε τη σύνδεση των 4 αγαλμάτων των Ηρώων της Ελληνικής Ιστορίας: του Στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Τρίπολη, του Βασιλιά Λεωνίδα στην Σπάρτη, του τελευταίου Βυζαντινού Αυτοκράτορα Κων/νου Παλαιολόγου στον Μυστρά και του αγάλματος της Νίκης με τις μορφές του Παπαφλέσσα και του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, στην κεντρική πλατεία της Καλαμάτας. Η διαδρομή, που κινήθηκε ολόκληρη σχεδόν πάνω στο Όρος του Ταϋγέτου, χαρακτηρίστηκε από τρομερά δύσκολες συνθήκες, όχι μόνο εξαιτίας του απαιτητικού προφίλ των 2.500 μέτρων θετικής υψομετρικής, αλλά λόγω και των τρομερών θερμοκρασιακών διακυμάνσεων, κυρίως κατά της διάρκεια της νύχτας, γεγονός που δοκίμασε σε μέγιστο βαθμό τις αντοχές των τολμηρών υπερ- μαραθωνοδρόμων. Το γεγονός αυτό μαρτυρά και η μη επιτυχής ολοκλήρωση του αγώνα από πολύ μεγάλο αριθμό αθλητών.

Ανάμεσα σε αυτούς που πήραν εκκίνηση, δε θα μπορούσε να μην βρίσκεται και ο αγαπημένος μας ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ, που επιχείρησε να ολοκληρώσει την μεγαλύτερη έως τώρα απόστασή του, με παράλληλο στόχο μάλιστα, να εξασφαλίσει και την πρόκρισή του στο επόμενο Σπάρταθλον. Δυστυχώς για εκείνον, έντονες ενοχλήσεις στο στομάχι δεν επέτρεψαν, παρά την ανοχή του για πάνω από 30χλμ, να συνεχίσει, αναγκάζοντάς τον να σταματήσει την προσπάθειά του στο 75ο χλμ. Ευχτυχώς για εμάς, εξακολουθεί να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, υπόδειγμα ήθους και ανωτερότητας, αλλά κυρίως έμπνευση να συνεχίσουμε να κυνηγάμε κάθε στόχο. Παναγιώτη ευχόμαστε ειλικρινά και ολόψυχα καλή απόκατάσταση (όχι ότι σε κούρασαν 75 χιλιόμετρα) και καλή επάνοδο με δυναμική επιστροφή στο επόμενο κατόρθωμά σου!

Παράλληλα με το ΔΡΟΜΟ ΑΘΑΝΑΤΩΝ, παραγματοποιήθηκε και ο (επετειακός για τα 2500 χρόνια της Μάχης των Θερμοπυλών) ΑΓΩΝΑΣ ΔΡΟΜΟΥ “ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ”, απόστασης 80χλμ, συνδέοντας αντίστοιχα, το άγαλμα του Στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Τρίπολη και αυτό του Βασιλιά Λεωνίδα στην Σπάρτη. Σε μια απίστευτα απαιτητική διαδρομή 1.200 μέτρων θετικής υψομετρικής διαφοράς, που ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια μιας αρκετά κρύας νύχτας, συμμετείχε ο αγαπημένος μας ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΥΛΙΑΣ, για πρώτη μάλιστα φορά σε τόσο μεγάλη απόσταση. Ο Γιώργος ολοκλήρωσε την προσπάθειά του σε 10 ώρες 34′, βελτιώνοντας διαρκώς τη θέση του μέσα στον αγώνα, πιστοποιώντας το γεγονός ότι τόσο η προετοιμασία του όσο και η διαχείριση των δυνάμεών του, έγιναν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Γιώργο πολλά συγχαρητήρια, καλή αποκατάσταση και σου ευχόμαστε κάθε επιτυχία στους επόμενους, μικρούς ή μεγάλους στόχους σου και στο μέλλον.

Θα θέλαμε αρχικά να συγχαρούμε και πάλι τους δύο φίλους μας, για την προσπάθεια και την απόφαση να στηθούν στην εκκίνηση τέτοιων αγώνων, δείχνοντας ότι με θέληση, υπομονή και επιμονή, κανένας δρόμος και κανένα εμπόδιο δεν μπορεί να κάμψει τα όνειρά μας, ιδίως στο στίβο της ζωής. Είμαστε πολύ περήφανοι που είστε ανάμεσά μας και μας εμπνέετε με την στάση και το ήθος σας, σε κάθε έκφραση της αγάπης για αυτό που κάνετε, ενώ αποτελείτε σταθερό πυλώνα της δρομικής μας παρέας για το μέλλον στις μεγάλες αποστάσεις.

Τέλος, να υπενθυμίσουμε ότι δε θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι οι μεγάλες αποστάσεις κρύβουν πάντα αστάθμητους παράγοντες, εκπλήξεις, δυσκολίες, αποτυχίες και απογοητεύσεις. Πλην όμως κρύβουν μεγάλη τιμή και σεβασμό σε κάθε έναν που επιλέγει να μπεί στην εκκίνηση σε έναν από αυτούς. Και μπορεί η αντικειμενική επιτυχία να μην είναι δεδομένη στις υπερ-αποστάσεις, κυριαρχεί όμως η αξίωση και η τιμή που θα πρέπει να αισθάνεται κανείς στεκόμενος και μόνο σε μια τέτοια δοκιμασία. Η αποτυχία δεν είναι ήττα, η εγκατάλειψη της πρσπάθειας είναι.

Το κεφάλι ψηλά λοιπόν και πάμε για τα επόμενα!

Mέλος της ΕΟΣΛΜΑΥ οι Rafina Runners

Mέλος της ΕΟΣΛΜΑΥ οι Rafina Runners

Μέλος της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΛΑΪΚΟΥ ΜΑΖΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΥΠΕΡΑΠΟΣΤΑΣΕΩΝ (ΕΟΛΣΜΑ-Υ) αποτελούν πλέον οι RAFINA RUNNERS, γεγονός που επισφραγίζει με τον πιο τιμητικό τρόπο την παρουσία, καθώς και την ενεργό συμμετοχή μας στο Λαϊκό Μαζικό Αθλητισμό. Μετά από αίτηση του ΔΣ και την άριστη συνεργασία με το Γ.Γ. της ΕΟΛΣΜΑ-Υ, κ. Γεώργιο Διαμαντή, την 16 Οκτωβρίου 2020, εγκρίθηκε η ενταξη του Συλλόγου στις τάξεις της Ομοσπονδίας. Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι η ΕΟΛΣΜΑΥ αποτελεί μέλος τόσο της Παγκόσμιας (F.I.S.p.T) όσο και της Ευρωπαϊκής (Ε.U.S.p.T) Ομοσπονδίας με την ονομασία «ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ», κάτι που κάνει ακόμη πιο σημαντική την εν λόγω συνεργασία, υποσχόμενη μια υγιή και εποικοδομητική εμπειρία.

Ο ερασιτεχνικός Λαϊκός – Μαζικός Αθλητισμός με την στήριξη και την καθοδήγηση της πολιτείας μέσω τις Ειδικής Αθλητικής Αναγνώρισης της ΕΟΣΛΜΑ-Υ αποτελεί το υγιές αντίδοτο για τις στρεβλώσεις του σύγχρονου επαγγελματικού αθλητισμού, ενώ κεντρικός στόχος του καθίσταται το να ωθήσει τον κάθε ένα από εμάς ξεχωριστά και ανεξάρτητα από την ηλικία και ενασχόλησή του, ώστε να ξεφύγει η πατρίδα μας από τους κακούς δείκτες Αθλητικής Παιδείας και τα πολλά γνωστά προβλήματα σε ιατρικό – κοινωνικό επίπεδο, που προκύπτουν ως επακόλουθο. Με βάση λοιπόν τις θέσεις, τις ηθικές αλλά και αθλητικές αξίες που πρεσβεύει η Ομοσπονδία, που ταιριάζουν απόλυτα με τις αντίστοιχες δικές μας, δε μπορούμε παρά να αιθανόμαστε πλέον περήφανοι για αυτή την εξέλιξη, αλλά και υπεύθυνοι να τιμήσουμε ανάλογα αυτή την αξίωση στην πράξη.

* Περισσότερες πληροφορίες για την ΕΟΣΜΑΥ, τις δράσεις, εκδηλώσεις αλλά και το τι σημαίνει να ανήκουμε πλέον σε αυτή την οικογένεια, μπορείτε να αντλήσετε ΕΔΩ

Αναβολή για τo RR Marathon Event (αναμένεται ανακοίνωση νέας ημερομηνίας διεξαγωγής)

Αναβολή για τo RR Marathon Event (αναμένεται ανακοίνωση νέας ημερομηνίας διεξαγωγής)

ΟΙ ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΘΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΕΚ ΝΕΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ. 

Οι Rafina Runners επιστρέφουν με μια δρομική συνάντηση άνευ προηγουμένου. Δύο προπονητικές διαδρομές (Ημι-μαραθώνιος και Μαραθώνιος) που σχεδιάστηκαν με γνώμωνα την ασφάλεια, την ταχύτητα, αλλά και την βέλτιστη δυνατότητα υποστήριξης, μας περιμένουν την Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2020, για να νιώσουμε και πάλι τη χαρά της (αντ)αγωνιστικής προσπάθειας. Δηλώστε έγκαιρα και έως την Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2020 την απόσταση που επιθυμείτε να τρέξετε συμπληρώνοντας την ακόλουθη φόρμα. Κόστος συμμετοχής δεν υπάρχει, καθώς πρόκειται για μια πρωτοβουλία του Συλλόγου στο πλαίσιο της επιθυμίας των φίλων μας για δράση!

*Ελπίζοντας ότι οι συνθήκες που μεταβάλλονται διαρκώς θα επιτρέψουν την ομαλή διοργάνωση της ομαδικής μας προπόνησης, βρισκόμαστε σε αναμονή προκειμένου να συνταχθεί το εναρμονισμένο με τις τρέχουσες διατάξεις υγειονομικό πρωτόκολλο.

*Οι δύο επιλεγμένες διαδρομές θα κοινοποιηθούν -μαζί με τα τεχνικά τους στοιχεία- αφού δοκιμαστούν, οριστικοποιηθούν και ελεγχθούν  εξετάζοντας τις ιδανικότερες συνθήκες στο σύνολό τους, με στόχο την απόλυτη ασφάλεια και υποστήριξη των δρομέων. (Σημειώνεται ότι προτεραιότητα του Συλλόγου είναι η εξασφάλιση των Εγκαταστάσεων του Κωπηλατοδρομίου, αν όμως δε καταστεί αυτό εφικτό, η προπόνηση θα πραγματοποιηθεί στην ευρύτερη περιοχή με σημείο εκκίνησης και τερματισμού το κωπηλατοδρόμιο).